Αλλά τι συμβαίνει όταν τα μέλη αυτού του «Τόπου» ενηλικιωθούν ψυχικά; Τι συμβαίνει όταν ένας νους βρεθεί «σε προχωρημένο εξάμηνο»;
Εκεί, η εκπαίδευση αλλάζει. Ο νους έχει πλέον «μάθει πώς να μαθαίνει». Δεν παλεύει πια με τα πρωτόγονα τέρατα του φόβου· τώρα αντιμετωπίζει έναν πολύ πιο λεπτοφυή αντίπαλο: τον ίδιο του τον αυτοματισμό.Και γι' αυτόν τον νου, η πιο ισχυρή σύσταση είναι συχνά μόνο μία λέξη: «Πριτς».
Φανταστείτε τη σκηνή: Κάτι συμβαίνει. Ο κόσμος, ο «Χώρος», κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλά: «φωνάζει». Κάποιος λέει κάτι προκλητικό. Μια κατάσταση εξελίσσεται με τρόπο που σχεδόν απαιτεί σχολιασμό. Είναι ένα δόλωμα ριγμένο στο νερό. Είναι ένα «σύνθημα» (cue) που ενεργοποιεί έναν πανάρχαιο προγραμματισμό μέσα μας, ο οποίος ουρλιάζει: «Αντίδρασε! Πες κάτι! Διόρθωσέ το! Συμμετέσχε!».
Ο παλιός νους, ο αντιδραστικός νους, θα τσιμπούσε το δόλωμα αμέσως. Αυτή είναι η «αυτόματη παρόρμηση».
Αλλά ο εκπαιδευμένος νους, ο νους που έχει αλλάξει το καταστατικό του, βλέπει κάτι διαφορετικό. Αναγνωρίζει το ερέθισμα όχι ως διαταγή, αλλά ως αυτό ακριβώς που είναι: ένα απλό «σύνθημα».
Και εκείνη τη στιγμή, συμβαίνει η μαγεία. Ο νους συμβουλεύεται το νέο, εσωτερικό του καταστατικό. Και αυτό το νέο καταστατικό λέει: «Α. Αυτό είναι. Αυτή είναι η στιγμή που περιμένεις. Αυτή είναι η παγίδα. Αυτό είναι το σημείο όπου ο παλιός σου εαυτός θα σπαταλούσε πολύτιμη ενέργεια. Και ακριβώς γι' αυτό, δεν θα το κάνουμε».
«Αυτό περιμένεις να το σχολιάσω; Πριτς».
Αυτό το «Πριτς» είναι ο ήχος της αλυσίδας που σπάει. Είναι η στιγμή της απόλυτης «Ελευθερίας της Ενέργειας». Η ενέργεια που θα σπαταλιόταν σε μια άσκοπη αντίδραση, που θα τροφοδοτούσε τον θόρυβο του «Χώρου», τώρα συνειδητά συγκρατείται. Δεν χάνεται· μετατρέπεται σε καθαρή «παρουσία».
Αυτή δεν είναι παθητικότητα. Είναι η ύψιστη μορφή δράσης. Είναι η συνειδητή μη-δράση.
Είναι η στιγμή που ο νους παύει να είναι ένα απλό γρανάζι στην αλυσίδα αιτίου-αιτιατού του κόσμου και γίνεται ο κυρίαρχος ρυθμιστής της δικής του πραγματικότητας. Είναι η στιγμή που η βαθιά «Αυτογνωσία» («Αναγνωρίζω την παρόρμησή μου») συναντά την απόλυτη «Αυτοποίηση» («Δημιουργώ συνειδητά την απόκρισή μου — που σε αυτή την περίπτωση, είναι η σιωπή»).
Ο προχωρημένος «Τόπος» δεν σε μαθαίνει απλώς πώς να μιλάς. Σε μαθαίνει πότε η σιωπή είναι η μόνη απάντηση που έχει αληθινό νόημα.
